Dankdag en biddag Dankdag en biddag
Lang niet overal wordt het gevierd: de dankdag voor gewas, arbeid en visserij. Vaak wordt het geassocieerd met de wat zwaardere reformatorische kerken, die voor dankdag vaak nog een aparte doordeweekse dag of avond reserveren. In omgevingen waar landbouw of visserij een grote rol spelen in het maatschappelijk leven, is er een grotere kans dat bid- en dankdag vormgegeven worden. En de Raad van Kerken besteedt de laatste jaren juist veel aandacht aan bid- en dankdag, door het thema ‘arbeid’ dan centraal te stellen.
Persoonlijk heb ik het reserveren van aparte momenten in het jaar voor bid- en dankdag juist altijd heel mooi gevonden. Misschien doordat ik ooit in Kruiningen begon als predikant, waar aanvankelijk zowel de bid- als de dankdag nog gevierd werden met morgendiensten op de woensdag. Voor velen was die dag een vrije dag. En de dankdagcollecte was traditioneel een van de grootste collecten van het jaar.

In de oecumene heb ik wel gemerkt dat deze speciale dagen in het jaar wereldwijd zeker geen gemeengoed zijn. En er is iets voor te zeggen dat we in iedere dienst bidden en danken. Tegelijkertijd is het specifieke accent dat gelegd wordt op de bid- en dankdagen voor gewas, arbeid en visserij mooi. Waar we in het Onzevader bidden om dagelijks brood, onderstrepen we op bid- en dankdag dat het aan meer dan onze inzet alleen te danken is dat we dagelijks brood hebben. Met dankdag en op biddag spreken we de erkenning uit dat het leven niet volledig maakbaar is.
Veel Amerikaanse feesten waaien over naar Nederland. Voor ‘Thanksgiving’ geldt dat nog nauwelijks. Grappig genoeg heeft juist dát feest zijn oorsprong in de Nederlandse dankdag. Een licht discutabel tintje eraan is misschien dat het het feest is dat met de Pilgrim Fathers, die land koloniseerden, meekwam. Mooi is anderzijds dat het juist een feest is dat – zo leerde ik het althans – tussen oorspronkelijke bewoners en kolonisten samen gevierd werd, als een feest waarin ook gevierd dat er in goede harmonie gezamenlijk geoogst kon worden.

Het Amerikaanse Thanksgiving is een familiefeest, waarbij de gezamenlijke maaltijd centraal staat. Daarnaast zijn er ook mensen die Thanksgiving verbinden met ‘vanuit dankbaarheid iets terug willen doen’, voor mensen die veel voor je betekend hebben, voor de samenleving, voor God.
Dit jaar vieren we op dankdag dat onze cantorij 40 jaar bestaat. Dankbaarheid voor de passie waarmee muzikaal talent in onze gemeente zich ingezet heeft om Gods lof te zingen en de eredienst tot prachtige vieringen te maken.
We zeggen dank. We realiseren ons dat het ontvangen van inzet en talent niet vanzelfsprekend is. We vieren het door met elkaar de lofzang te laten klinken. En we vergeten daarbij niet dat dagelijks brood nooit vanzelfsprekend is. De diaconie zamelt dan op de zaterdag die eraan voorafgaat ook voedsel in voor de voedselbank. Omdat we er graag zijn voor wie iets nodig heeft in de wereld om ons heen.

Wat mij betreft koesteren we in Souburg nog jarenlang de traditie van een beetje nederigheid aan het begin van het seizoen en van vrolijke dankbaarheid aan het eind van het oogstseizoen. ‘Thanksgiving’ zou van mij best uit mogen groeien tot een feest dat breed in de samenleving gevierd wordt: als een feest waarop mensen de tafel met elkaar delen en zich afvragen hoe zij het goede dat hun toegevallen is kunnen delen met diegenen die zij dankbaar zijn, met de samenleving, met God.
Karin van den Broeke
 
terug