Wachten Wachten

Vanuit de taakgroep eredienst: Wachten

Ik hoor de premier het telkens weer zeggen: we moeten volhouden, samen kunnen we het. Hij zegt er niet bij voor hoe lang. Het is een tijd van wachten. De scholen wachten tot ze weer open kunnen. Winkeliers kijken reikhalzend uit naar het moment dat er weer klanten komen. Ouderen kijken er naar uit dat ze hun kinderen weer zien en hun kleinkinderen kunnen knuffelen. Mensen in de zorg hebben het te druk om te wachten en verlangen naar rustiger tijden. Wachten gaat gepaard met onzekerheid. Je weet niet voor hoelang deze crisistijd duurt. Verschillende emoties steken de kop op. Ongeduld omdat het zo lang duurt. Boosheid omdat het gewone leven omver gegooid is. Berusting want ja, het leven heeft je geleerd dat het leven is niet maakbaar is. En er zijn er ook die genieten van deze vreemde tijd, omdat er ruimte komt voor onvermoede dingen. En je ziet dat waar de samenleving stilvalt de natuur begint te ontwaken. Waar vliegtuigen op de grond blijven staan, kiezen vogels het luchtruim. De wereld wacht in quarantaine, maar waarop? Op het nieuwe normaal?

Wachten is ook een spirituele, religieuze houding. Religieuze tradities beoefenen het wachten. Er spreekt het besef uit dat het leven niet maakbaar is, dat je deel uitmaakt van een groter geheel. Kloosters zijn oefenplekken voor het wachten. Tijd krijgt daar een andere dimensie. Er zijn vaak stiltes die ruimte maken voor je ziel. Ook de Bijbel kent het wachten, het verlangen naar bevrijding, het gespannen uitzien naar de komst van het rijk van God. Jezus vertelt verhalen waarin het wachten een belangrijk element is. Zoals het verhaal van de vijf jonge vrouwen die met brandende lampen uitzien naar de komst van de bruidegom en de vijf meiden die geen enkele voorbereiding treffen op het lange wachten (Matteüs 25). Wat doe je als iets heel lang duurt?

Ook liturgie is vaak wachten en het beoefenen er van. Je doet eigenlijk niets nuttigs, je zit, je staat, je bidt, je zingt, je bent stil, je luistert naar muziek, je hoort verhalen. Allemaal niet productief. Je verdient er niets mee. Soms doet het je niets en wacht je op het moment dat het je raakt. Want dat is het geheim van liturgie: het kan je een tijd helemaal niets doen, maar dan, op onverwachte, niet geplande momenten kun je door iets getroffen worden, er is schoonheid waardoor je geraakt wordt, er is waarheid die je boven jezelf uittilt. Dat kun je niet afdwingen. Net als in de liefde. Liefde komt, verrast je, word je gegeven.

Met de online diensten is het zoeken en wachten. Wachten op het moment dat de diensten weer normaal zijn. Maar wat is normaal? Misschien leert deze tijd ons wel wachten op een nieuwe wijze. Verlangend wachten op wat komt, in het vertrouwen dat God ons wachten en verlangen ziet en hoort.

Eeuwout Klootwijk

terug