Het kruis van Taizé Het kruis van Taizé
Uit de taakgroep eredienst: het kruis van Taizé

Elke vrijdagavond is er in de Verzoeningskerk in Taizé een avondgebed, waarna het kruis van Taizé, ontworpen door broeder Eric, op de grond wordt neergelegd. Zodra dat gebeurt, gaan vele jongeren naar dat kruis toe. Ze zitten en wachten, tot ze bij het kruis zijn. Dat kan lang duren. Dan leggen ze hun hoofd of hun handen op het kruis. Ik heb het verschillende keren gezien en iedere keer ben ik onder de indruk. Er gaat een kracht uit van deze symboliek. De jongeren voelen aan dat ze hun vragen en hun sores lijfelijk neer kunnen leggen bij dat kruis, al weten ze misschien niet wat dat allemaal precies betekent. Dat is de kracht van liturgie: je kunt niet goed onder woorden brengen wat je aan het doen bent, maar het kan werken, het kan je optillen, kracht geven.

In de startdienst neem ik een dergelijk kruis mee, indertijd voor mij gemaakt door Jan Hoftijzer. Ik nodig ieder uit om een steen (er staat een mand met stenen) neer te leggen bij dat kruis. Om zo je eigen vragen, moeilijkheden, zwaartigheden, neer te leggen bij dat kruis. Christus strekt zijn armen uit, lang genoeg om ieder te omarmen. Zijn gezicht weerspiegelt jouw eigen pijn en verdriet. Jouw eigen gewondheid kun je herkennen in zijn wonden. Maria en Johannes staan aan weerszijden, getuige en deelgenoten van het lijden. Een liggende engel is als een beschutting boven het kruis te zien: teken van Gods aanwezigheid. Voel je in de startdienst vrij om al dan niet naar voren te komen.

Probeer deze gang lijfelijk of in de geest mee te maken. Misschien word je erdoor geraakt en weet je je aangeraakt.

Eeuwout Klootwijk
 
terug