Burger van twee werelden Burger van twee werelden

Elke zeevarende beweegt zich tussen twee werelden. Als baggeraar heb je een leven dat zich thuis afspeelt en je hebt een leven aan boord. Die werelden zijn tamelijk gescheiden. Dat is ook wel zo als je aan de wal werkt, maar daar liggen de twee werelden toch dichter bij elkaar. Je gaat iedere morgen naar je werk en je komt ´s avonds thuis. Dat is anders voor de mensen aan boord. Bovendien willen de normen & waarden patronen in deze twee werelden nog wel eens verschillen.

Tussen die twee werelden speelt er zoiets als verlangen. Klassiek is het gezegde: op zee verlangt de zeevarende naar huis - en thuis verlangt de zeevarende naar zee. Er zit iets van onrust in zijn/haar bestaan. Als je vaart, ben je altijd onderweg. Nu maakt verlangen een mens onrustig, maar het heeft ook iets moois: als je elkaar een tijd hebt gemist, ben je weer heel blij als je elkaar ziet. Verlangen en onrust kunnen werk en relatie verdiepen. Door het leven in twee werelden raakt het leven niet zo gauw in een sleur.

Als christen zijn we ook burgers van twee werelden. Ook hier is er een klassiek gezegde: als gelovige ben je wel in de wereld, maar niet van de wereld (gebaseerd op Johannes 17:11-18). De spanning tussen deze twee werelden heeft zich in de loop van de geschiedenis vaak vertaald in wereldmijding. Met name de protestantse christenen moesten zich verre houden van allerlei wereldse zaken. Kunst, muziek, seksualiteit, uitgaan waren verdachte zaken - met als onbedoeld gevolg dat het verlangen ernaar plaats maakte voor kramp. Daardoor zijn velen van het christelijk geloof afgehaakt. Het werd een keuze tussen twee werelden.

Het lijkt mij nuttiger om het spanningsveld tussen beide werelden vruchtbaar te maken. Verlangens in een mens mogen op een positieve wijze benut worden. Het opgeheven vingertje mag plaats maken voor een liefdevol vieren van het leven. En "in de wereld" is er misschien ook wel meer verlangen naar God dan wij soms denken. Dat verlangen is niet altijd even expliciet. Maar zeker op de momenten dat er grote vraagtekens in het leven verschijnen, merk je dat mensen aangesproken willen worden in hun "leegte en gemis".

Misschien moeten we het zo zien, dat we als christen er allereerst voor de wereld zijn. Dat betekent dat het bij ons christen-zijn hoort dat we ons niet terugtrekken. De bedoeling is ons telkens opnieuw in de wereld, in het leven te begeven, aanwezig te zijn – te beginnen in je eigen omgeving. Als we op die manier als burgers van twee werelden in het leven staan, zal ons geloof niet zo snel in een sleur raken.

Stefan Francke.  Blog: http://waterbouwpastor.nl/  Mail: 

 

terug